TWORZENIE KLAS W VISUAL C++

Klasa- czyli wzór realizacji zadania, które chcemy wykonać w danym programie. W klasie znajdują się także metody – są   to   pewne procedury i funkcje które będziemy mogli   zastosować w określonej klasie, przykładem klasy mogą być liczby całkowite.

W klasach istotną rolę odgrywają także obiekty czyli cegiełki składające się na   konkretny program, współpracujące ze sobą.   Istotną cechą obiektu jest jego definiowalność i reprezentatywność w konkretnym programie. W skład obiektu wchodzą dane i czynności. Dane mają na celu opisanie obiektu a czynności maja wykonywać określone zadania. W obiektach zawierają się pola, których zadaniem jest magazynowanie danych o określonym obiekcie . Każdy z obiektów jest w stanie wykonywać pewne   zadnia   poprzez zmagazynowane dane o obiektach- mówimy wtedy metodach i funkcjach składowych.

Grupa pól o podobnych właściwościach łączy się ze sobą w klasy- w takim sensie, ze mogą   wykorzystywać takie same lub podobne metody. Klasa może byś synonimem modelu , który służy do   tworzenia innych obiektów, których różnica wykazuje się w wartościach pól. Każde z obiektów muszą zostać ze sobą odpowiednio scalone żeby mogły realizować   zamierzone zadnia.

Etapy tworzenia kodu klasy; zdefiniowanie klasy, umieszczenie definicji klasy w plikach nagłówkowych, określenie definicji i implementacji.

W tworzeniu klas spotykamy się z pojęciem destruktora, konstruktora i obiektu dynamicznego, funkcje składowe, sposoby deklaracji, wskaźniki

Konstruktory -są to funkcje które mają nazwę taką samą jak klasa i są ustawione w przestrzeni publicznej

Destruktory- ich działanie ukierunkowane jest na wykonanie czynności przed usunięciem obiektu w C++, , destruktor ma taką samą nazwę jak klasa, poprzedzoną tyldą [~] (dla odróżnienia od konstruktora)

Funkcje składowe- mogą to byś specjalne funkcje wirtualne, cechuje je to ,że mają dostęp do składników klasy

Deklaracja- służy do uzyskania wiadomości czy   konkretna funkcja jest znana czy nie, jest definicją, wprowadza nowy termin,

Wskaźniki-przechowują adresy pewnych zmiennych

Dostęp do składników klasy

Definiując klasę możemy ograniczyć dostęp do niektórych składników klasy. Są trzy rodzaje dostępu do składników:

public 

oznacza, że składniki deklarowane po tej etykiecie są dostępne z każdego miejsca programu,

private 

oznacza, że składniki deklarowane po tej etykiecie dostępne są tylko dla funkcji składowych tej klasy; funkcje globalne (zwykłe) nie mają dostępu do tych składników, a więc z funkcji main również nie ma dostępu do tych danych,

protected 

tak jak w przypadku private z tą tylko różnicą, że dostęp do takich składników mają jeszcze klasy wywodzące się z tej klasy (będzie to wytłumaczone przy dziedziczeniu)

W samym kodzie programu dostęp do zmiennych wewnątrz klasy, które są nazywane polami jest uzależniony od tego czy mamy do czynienia ze zmienną typu klasowego, czy wskaźnikiem na ten obiekt.